Na Costa São Andre, zijn we op bezoek gegaan bij een vriend van ons, Rein.
Hij woont in het binnenland van de provincie Alentejo, even buitenaf Santa Clara de Velha.
Hier is een mooi stuwmeer, waar we dan staan. Nu tussen de “nieuwe hippies”, bv. 1 Nederlands stelletje met klein kindje……huis en haard achter gelaten om in hun ouwe busje in Portugal rond te trekken.
Nu staan ze al bijna een jaar bij het meer, en kennen wij hun al van vorig jaar. Het kleine zoontje, Noel, inderdaad met kerst geboren, is al aardig gegroeid.
Rein komt ons gelijk al bezoeken en spreekt af om maar de volgende dag te gaan barbequeen bij hem.
Altijd erg leuk bij zijn afgelegen huisje bovenop de berg……wel flink eind lopen maar dat geeft niet.
Tussen alle regen en onweersbuien door schijnt ook af en toe de zon, en ontdekken we een nieuw paadje langs het meer.
Gewapend met de dikke wandelschoenen, en zonnebril (jaja, het kan weer) lopen we door de struiken, langs afgrondjes (ie…),
en geraken een heel eind verderop langs de oever van het meer…….even stoppen om foto te maken en bij te komen van al het geklauter.
Dacht ik dat we het gehad hadden, gaat dat pad ineens steil omhoog, half dood, hijgend en puffend komen we op de top en lijkt het wel
of we in een maanlandschap beland zijn. Alle bebossing weggekapt……….gadver gadver, niks aan hoor……wel zien we het looppad goed,
eigenlijk is dit een brandgang bovenlangs de bosrand (die er eens was).
We lopen met in gedachten het meer aan onze linkerkant, tot we bij een redelijk bekend pad uitkomen, een driesprongetje eigenlijk.
Hier kun je rechtdoor, kaarsrecht omhoog, om dan naar Rein zijn huis te lopen.
“Zullen we dat doen”, vraagt Cor? Ik ben al half dood, dus dat zie ik niet zo zitten.
Daarom lopen we voorzichtig het andere pad omlaag, voorzichtig, want dit is ook erg steil en oneffen (gaten, en keien die uitsteken,modder)…uitkijken dus…anders ben je sneller beneden dan je lief is.
Net beneden, is alles nog hetzelfde, Cody (belg 25 jr) met zijn ouwe busje, het Nederlandse stelletje, en Olivier met zijn omgebouwde koelvrachtwagen.
En wij natuurlijk………gauw schoenen uit, droog shirt aan van al dat zweten en de stoelen buiten.
Zitten we net een glaasje limonade te drinken, komt Rein van de berg afdalen…….hij is bovenlangs over de berg gelopen om ons te bezoeken.
“Goh, waren we toch maar het pad omhoog gelopen, dan waren we hem bovenop de berg tegemoet gekomen”.
Nu rust hij bij ons even uit, wat eten/drinken, en moet dan het hele stuk nog terug.
Hier bij het meer hebben we ook nog een ander plekje waar we leuk kunnen staan, maar door alle regen, regen en nog eens regen…….
stonden we daar op een gegeven moment omringd door een vijver aan weerskanten. De eerste nacht hoorden we de kikkers gezellig kwaken.
De tweede nacht werd het al vervelend, want die kikkers gaan de hele nacht door en houden pas bij zonsopgang op met hun concert………
Na nog een barbeque, nu bij ons, toen het warempel droog was, zijn we de laatste nacht nog weer op de 1e plek bij de stuwdam gaan staan….vooral omdat de “regenvijver” steeds groter werd.
Na uitgebreid afscheid, gaan we door naar de kust. Bij Odeceixe kon je vroeger (lees vorig jaar) prachtig in de natuur staan.
Nu is daar een parkeerplaats gemaakt, met een verbodsbord voor campers, vandaar dat we gelijk bovenaan op de parkeerplaats van praia Odeceixe gaan staan. Hier kijk je heel ver boven het dorp uit, naar de kliffen en de zee………..prachtig!
En ook nog eens zon………we wagen het erop om de was van 4 weken te gaan doen, en te drogen! Ondanks de donkere wolken die opdoemen, droogt alles.
De handdoeken laat ik nog even extra in de camper drogen.
Na twee nachten willen we net vertrekken, als er een Nederlander komt, die vraagt of je hier leuk kunt staan (zonder problemen)…ja hoor!! Even kletsen…en weg zijn we.
Wil het toeval dat we diezelfde mensen een paar dagen later op de volgende plek weer aan zien komen.
Inmiddels staan we bij praia Bordeira….superleuk bij een strand, met lagune. Maar om bij het strand te komen, moet je toch ook, of eerst de lagune oversteken, zwemmend,
of de berg doorkruizen…..weer zo’n akelig rotspaadje….en ja hoor…….dat doen we natuurlijk.
Eenmaal bij het strand aangekomen, maken we een grote wandeling langs het strand en door de duinen……..we wanen ons in de woestijn……wat een zand.
De terugweg zou er een smalle overgang zijn over de lagune….maar die konden wij niet vinden…en dus gaat het het hele eind weer terug. De berg weer op….en nu,om niet weer dat rotspad te klauteren, verder omhoog en via de gewone weg terug naar de camper. Pufpuf…..drinken!!!!
Vandaag, de 19e oktober, zijn we in Sagres aangekomen….
We hebben tevergeefs geprobeerd om internet te krijgen,want ik wil wel weer eens Skypen met mijn kinderen…..maar helaas lieverds, overal vang ik bot. En zelfs bij de camping is de wifi afgeblokt………….grrrrr……….
Dus, als jullie dit kunnen lezen……..hebben we eindelijk geluk!!
Laatste detail………de zon schijnt!!! (hoe kan het)……………..